17 maart 2009 · 06:20 · door Daantje
Vancouver 11 maart
9 beelden 0 reacties
‘s Morgens met de snelbus tot aan de Skytrein. Dit is de tegenhanger van een ondergrondse of metro. De skytrein loopt op een stelling hoog boven de grond. Bovendien is dit een automatische trein, zonder bestuurder. Als je de binnenstad nadert heb je een fantastisch zicht op de wolkenkrabbers, het water er achter en aan de overkant weer een stuk stad en daarachter de bergen met sneeuw op de toppen.
Ik reed tot de terminus Waterfront. Je wandelt eem klein eind tot de Seabus, die 150 man kan vervoeren. De dienst wordt om het kwartier verzekerd met twee boten die elkaar onderweg kruisen.(Zie foto)
Gezien het schitterende weer staat in de latere namiddag Grouse Mountain op het programma om te snowboarden en te skieen.
Eerst krijgen Silke en Sarah nog muziekles aan huis.
We rijden over de machtige leeuwenophangbrug naar de overkant door Noord Vancouver en dan omhoog de bergen op. Vlugger dan verwacht bereiken we de teleferiek. Boven komen we in de zonovergoten sneeuwwereld, - 3 , maar windstil. De jongens stuiven onmiddellijk weg op hun snowboards. Ik wacht met Sarah op Veerle en Silke die met de volgende lading achterop komen. Terwijl Sarah naar benedenglijden speelt, komt voor mij het speciale, Noorse rugzakkrukje, een kado van de Noorse vriend Olav Myrholt, uitstekend van pas. Olav begon zijn carriere als deskundige in de ecologische aspecten bij de Winter Olympiade van Lillehammer. Nu al zie je veel aamkondigingen voor de Olympische Winterspelen van 2010 hier in Vancouver. Olav zal hier wel dikwijls komen confereren.
Daar Rene pas zondag terugkeert van een missie naar Congo voor zijn olifantenproject kreeg ik zijn sneeuwbotten aan. Ze deden mij denken aan de indrukwekkende stiebels, de omvangrijke sneeuwbotten, waarmee de Duitsers op wacht stonden bij De Torens, 50 m hoge radarmasten, naast de wijkschool op De Reiger te Ichtegem.
Ik wist niet dat je op sneeuwbotten zo gemakkelijk loopt op sneeuw. Het knarsen van de sneeuw klinkt als muziek in de oren en uitschuiven is er niet bij.
Veerle wees mij in de verte het opvallende silhouet van Mount Baker, een vulkaan die nog kan uitbarsten.
Terwijl Sarah de eerste knepen van het snowboarden leerde, heb ik op mijn eentje rondgewandeld, van het zicht op het avondlijke Vancouver genoten en en tenslotte gemijmerd bij de kleurrijke zonsondergang.
Een onvergetelijke dag.
