Compost rond de Boomschijven

De laatste dagen tussen de vlagen door begonnen met het uitvoeren van de compost. Ik laad de kruiwagen niet meer zo vol als vroeger, met de vorig jaar geforceerde pees. Toen zei de jongste dochter Tinneke, kinesiste –manuele therapeute dat ik feitelijk moest rusten. Knoop dat maar samen met het bewerken van een grote moestuin en het vele groot- en kleinfruit. De ultieme test vorig jaar was de terugweg van Canterbury, de heuvel op naar de universiteit van Kent voor de overnachting op de weekend-uitstap die ik organiseerde. Met een beetje inspanning kon ik mee met de jongeren, een teken dat de peesontsteking ver genezen was. Dit jaar geen hinder meer ondervonden, alhoewel een dame s’anderdaags reclameerde dat ze niet kon volgen op de afdalingsweg en alleen terug moest. De voornaamste klim was haar echter bespaard gebleven. Ik had nochtans duidelijk gewaarschuwd dat dit geen moeiteloze wandeling was. Er werd al heel wat compost uitgevoerd. Erboven kwam een laag gras van het maaien van de bermen van onze landweg. Ik had gesuggereerd dat het storten bij mij mocht. Naar mijn oordeel is het weinig verontreinigd materiaal met het beperkte verkeer, en gras dat nog vrij natuurlijk kan groeien. De 6 ton was al wat gecomposteerd. Een prima afdekking voor boven de compost. De kippen zullen er naar hartelust kunnen in scharrelen in de kippenren.