Een speciale Opkweekmethode van Fruitbomen

Van Allen Gilbert, een Australier

(all about apples ISBN 1 86447 046 1)

Hij gebruikte zijn methode met succes voor appelen, pruimen en peren en stoelt op een 20jarige ervaring.

Hij werkt volgens het vaassysteem, maar op zijn manier. Het eerste jaar wordt er zeer sterk teruggesnoeid.

Als men op de kwekerij een exemplaar kiest met goede beworteling en 4-6 takken, vertrekt men met voorsprong.

Het is de normale praktijk de takken van de aangekochte boompjes het eerste jaar sterk terug te snoeien. Doch veel liefhebbers schrikken terug om zo fel te snoeien en korten enkel het uiteinde van elke tak 10-20 cm in. (Zo deed ik het ook!).

Topsnoeien is echter verwerpelijk - welke snoeiwijze men ook hanteert - omdat de boom reageert met langgerekte, slungelige en opgerichte groeiwijze.

Gekochte boompjes tellen gewoonlijk 3 tot 5 reeds gevormde takken. Doch de takken in het hart (centrum) van de boom moeten er zonder pardon uit, want anders worden deze te dominant.

Al de andere takken worden teruggesnoeid op 5-6 ogen. De hoogste twee moeten echter naar de buitenkant groeien. Knoppen aan de binnenkant, die anders naar het centrum groeien dienen met een scherp mes verwijderd te worden.

Meestal snoeit men enkel in de winter en dan zijn er vier jaar nodig om het beoogde aantal takken in dit nieuwe systeem te bereiken.

Past men evenwel zomersnoei toe wanneer de nieuwe scheuten op de geknotte takken 10-20 cm lang zijn, dan krijgt men een verdubbeling van elke tak. Al wat vereist is, is de scheuten even hoog af te knippen en op de basistak 4-5 bladeren te laten staan. Dit dwingt deze tak om op zijn minst 2 nieuwe takken te vormen. Bij zeer groeikrachtige rassen kan men deze behandeling zelfs nog eens toepassen en bekomt men al een verdrievoudiging van de takken in één groeiseizoen.

Resultaat: een enkel in de winter gesnoeid jong boompje met 4 takken heeft tegen de volgende winter wellicht 8 takken. Waar zomersnoei is toegepast heeft men er al 16. Met een tweede zomersnoei geraakt men reeds aan 32 takken.

Boompjes die men aldus behandelt moeten steeds voorzien zijn van het nodige vocht en een goede bemesting, (liefst elke maand een klein beetje).

Van een boompje met 16 takken, dat in de zomer eenmaal gezomersnoeid werd, kort men elke tak opnieuw in tot op 4-5 knoppen. Het volgende seizoen komt er een verdubbeling van de takken tot een 30tal.

Verdere zomersnoei op een boompje met dit aantal takken is niet meer nodig. Men laat ze gewoon doorgroeien.

De volgende winter zal deze boom, in vaasvorm, ongeveer 30 sterke takken tellen, gelijk verdeeld rond de kroon.

Deze takken bereiken een lengte van 2 m en veel meer.

Het is belangrijk in dit stadium nog niet te snoeien aan deze takken; behalve het verwijderen van een kruisende tak, van dood hout, een kankertak en de waterscheuten in het hart van de boom. (Deze had men al kunnen wegtrekken in een jong stadium tijdens de zomer).

Men blijft van de takken af en verbijt de neiging om de extra lange, slungelige, vele meterslange takken in te knippen.

Deze ongesnoeide takken zullen over de ganse lengte korte scheuten en vruchttakjes vormen.

Knipt men een dergelijke tak toch in, dan komt er een vegetatieve groeischeut en vormt er zich haast geen vruchthout, zelfs al knipt men slechts 1 à 2 cm weg. Gevolg: een dergelijke tak groeit wel sterk, maar vertoont lange, kale plekken zonder of bijna geen zijhout.

Maak u niet druk om kruisende en krom groeiende takken. Laat ze ongemoeid zodat ze kunnen vruchtzetten. In een later stadium kan je nog altijd inkorten als dit noodzakelijk is.

Afblijven van korte takjes om deze te laten uitgroeien tot vruchthout. Zelfs bij gevorkte eindtakken hoeft er niet per se een weggenomen te worden, maar het kan.

Een op deze manier gegroeide tak is bezet met vele korte takjes met bussels bladeren, maar laat ruimte voor veel zonneschijn tot in de basis van de boom, zodat ook daar de (zij)takken en vruchten het goed doen en niet afsterven door gebrek aan licht.

Een gevolg is ook dat zich al het eerste jaar vruchttakjes ontwikkelen op de niet gesnoeide tak en de boom- afhankelijk van het ras- al onmiddellijk begint met vruchtdracht.

Het tweede jaar van niet-snoei is het jaar van de vormgeving van de boom.

De dunne, slanke, jonge takken, beladen met vruchten, buigen door onder het gewicht. De boom met zijn hangende takken blijft kleiner en de takken zijn beter bereikbaar.

Een tak die gedurende 9 maand neerhangt behoudt die stand.

Het kan zelfs nodig zijn zwaar beladen takken te stutten tegen afbreken. Vruchtdunning kan helpen tegen overgewicht, maar is meestal niet nodig.

Te stijl groeiende takken kan je verzwaren met gewichten of naar omlaag binden.

Als de boom na twee niet-snoei jaren op deze manier gevormd is, zijn er maar weinig verdere ingrepen nodig: wegknippen van een gebroken tak, wat uitdunnen van teveel vruchttakjes, wegnemen van een tak die er teveel is…

Aldus is er nog heel weinig snoei nodig.

Ongeveer om de vijf jaar zal het nodig zijn zijtakken wat in te korten en gans de boom wat uit te dunnen.

Een van de doelen van dit nieuw snoeisysteem is de boom zo vroeg mogelijk vrucht te laten dragen. Aldus bekomt men een minder hoge boom. De boom bereikt vlugger de rijpheidsfase.

Vruchtzetting vereist voeding en limiteert aldus de groei van takken en waterscheuten.

Met deze methode bekomt men zijdelingse, in plaats van opwaartse groei. Men kan makkelijker oogsten vanaf de grond.

Ook de beurtjaargevoeligheid vermindert.

Er is veel minder onderhoud nodig.

Licht bereikt alle delen van de boom tot in de broek.

Dit systeem is ook gemakkelijk toepasbaar voor boompjes in potgroei.

Alhoewel deze methode best start met jonge boompjes om deze een goede vorm te geven, kan men deze nieuwe methode ook toepassen op oudere exemplaren die al gekweekt werden in vaasvorm. Dit is al lang mijn preferente boomvorm.

Ik hoop dat ik nu beter weet hoe te snoeien.

Men is nooit te oud om te leren, wel wetende dat de theorie gemakkelijker is dan de praktijk. Ik heb er zin in op mijn toch wat oudere dag!