08 juni 2013 · 00:00 · door Daantje
Op Bezoek bij Peter Vandendaele
7 beelden 0 reacties
van Bio-Pajottenlandersappen
Peter heb ik in het begin der tachtigerjaren leren kennen als lid van Veltjeugd. De kernleden, waaronder onze dochters maakten eerst deel uit van Natuur 2000, een jeugd-natuurbeweging in het Antwerpse. Uit onmin met de voeding op de kampen begon een kern met een eigen groep. De haast wekelijkse activiteiten waren vooral natuurstudie en uitstappen en kampen. Meerdere malen naar de Kalmthoutse heide. Maar ook naar het Centraal Massief in Frankrijk in 1982. We gingen er onze dochters ophalen en er werd nog een week wandelen op de GR-paden aan toegevoegd. Op het einde van die week vernam ik het overlijden van mijn vader, 92 jaar oud. We hadden hem nog bezocht op de heenreis.
Veltjeugd telde een goede 50 leden. Hun blad ‘Paloke’ typten ze met onze schrijfmachines op stencils die dan hier uitgedraaid en samengeraapt werden, gebundeld en geniet; alles op één dag. Het waren gezellige dagen. Meerdere keren gingen ze ook helpen bij de toenmalige bioboeren.
Peter Vandendaele is al 25 jaar gevestigd te Pepingen in het Pajottenland. Aan het huis grenst een majestatische hoogstam boomgaard. Er staan nog enkele honderd jaar oude bomen. Ik verwonderde mij vooral over de gezonde kriekenbomen, diverse cultivars Schaarbeekse krieken, waaronder de selecties van Gemboux. Maar ook zeer grote en vrij gezonde noordkrieken. Bij mij in het Kempische zand heb ik die al 30 jaar geleden moeten rooien. Het begon met afstervende takeinden door de monilia. Als er vruchten waren werden die pas het laatst aangetast. Na een paar jaar is de boom zo verzwakt dat hij zelfs niet meer bloeit. Ik heb mijn 5 rassen gerooid. Er was wel geen Schaarbeekse kriek bij.
Mijn Kempische pruimen lijken eenzelfde weg op te gaan.
Een spreuk die ik bij de beginjaren van de bioteelt vaak hoorde: "De grond van de zaak is de zaak van de grond!" kwam uit mijn onderbewuste naar boven. Goede leemgronden zijn veel beter geschikt voor grootfruit. In zandgronden doet ook kleinfruit het redelijk goed. Maar de lekkere braambozen lijden dan weer onder strenge wintervorsten.
Van een vorig bezoek bij hem bracht ik een chip mee. Ik dacht een Winterramboer. Het zou eerder een Grijze Winterreinette kunnen zijn. Deze herfst moet uitsluitsel kunnen geven.
Bij een glas appel-framboos en appel-bosbes (echte, geen blauwe bes) vertelde Peter over zijn bedrijf: meer dan 20 verschillende bio-sappen. Het bedrijf telt 8 Ha eigen bio-boomgaarden.
Marc Lateur van de Universiteit Gembloux heeft onderzoek gedaan naar de beste appelrassen in bio-teelt voor appelsap: Reinette Hernaut, Reinette de Waleffe, Reinette Baumann, Reinette de Blenheim, Reinette des Capucines, Eisdener Klumpke, Joseph Musch, Keuleman, Suntan, Trezeke Meyers. Belangrijk is betrouwbaarheid, volume en aroma.
Interessant was ook te vernemen dat Gembloux nog een 3 tal nieuwe rassen voor hoogstam (enkel nog op nummer) en zelfs een zevental voor laagstam aan het uitproberen is.
Gembloux werkt volledig biologisch.
