Pillnitz Oost-Duitsland 3/8

Laatst staat het bezoek aan het proefstation te Pillnitz op het programma. Ik had er naar uitgekeken want daar doet men al 40-50 jaar onderzoek naar resistente rassen om minder te moeten spuiten. Andere onderzoeksinstituten zijn daar pas veel later mee begonnen. In mijn natuurlijke tuin heb ik een aantal van hun rassen staan. Het meest tevreden ben ik over Relinda, een bewaarras dat steeds goed draagt behalve dit jaar; totaal bevroren. Remo is een grote appel voor sap. Rewena is ook een winterappel evenals Resi die ik pas dit jaar aangeplant heb. Reanda is de ontgoocheling. Re staat voor resistentie maar bij dit ras is deze doorbroken. De Pi-rassen waren minder resistent tegen schurft. Het bekendste ras Pinova werd dikwijls beschreven als resistent maar is dit allerminst. Het is wel een regelmatige drager, doch dit jaar alles bevroren. In een bijna schurftvrij jaar waren het prachtige appelen. Van Pilot heb ik maar een tak. Het vroege ras Piros hadden we eerder op de dag kunnen proeven; goed, maar mijn voorkeur gaat toch eerder naar Early Golden. De aankomst bij het proefcentrum was opvallend: zeer kleurrijke bloemenborders. Men viert immers dit jaar het 90 jarige bestaan. Men is er gestart in 1922. Frau Kraus(?) ontving de groep. Naast onderzoek op fruit doet men ook onderzoek op groenten en planten; daarnaast ook op druiven. Uit lectuur merkte ik dat er in die streek ook aan wijnbouw wordt gedaan. Er is een Weinstrasse in deze streek, maar daar kwamen we niet. We werden meegenomen naar de percelen met de gangbare rassen waarop men pas onlangs gestart is met mechanische snoei. Ik hoorde de opmerking van onze mensen dat men als onderzoekscentrum op dit punt al veel verder had moeten staan. PCF Kerkom bij ons speelt een betere voorlichtingsrol. Men had het ook over hagelnetten. Er werd uitgeweid over de lange duur bij het onderzoek naar nieuwe rassen, maar bij een dergelijk perceel geraakten we niet. Terwijl men aan de ene kant naar de appelen stond te kijken ontdekte ik aan de andere kant een proefveld van krieken in biologische teelt. Dit kwam echter niet ter sprake. Gelukkig kreeg achteraf iedereen een brochure met al hun op de markt gebrachte rassen ‘Pillnitzer Obstsorten’ uitgave 2009: appelen, peren, kersen, krieken, kersenonderstammen Piku, pruimen, aardbeien, veredelde lijsterbes, Josta’s Jochina en Jocheline, een vitamineroos en de resistente (ook gedeeltelijk tegen luizen) appelonderstammen 1, 2, 3 (vervangers voor M9) en PI 80, vervanger voor en beter dan M26, vroegere en iets hogere vruchtdracht. Toch indrukwekkend. Daarna reden we naar de aanleg van de stoomboot (Dampfschiff) op de Elbe voor de terugvaart stroomafwaarts naar Dresden, ongeveer 15 km. We vonden nog een plaats helemaal vooraan. Je schrikt als de stoomfluit een eerste maal oorverdovend losbarst. Betoverend is het opdoemen van het stadssilhouet van Dresden met de vele torens. Een heerlijke avond. FOTO’S (van mijn vrouw Aleide Lagrou en mezelf) Bloemen naast de toegangsweg Idem Frau Kraus(?) ontvangt de groep Idem Er is nog een medewerker bijgekomen Medewerker Vitamineroos Bij de Pillnitz appelen Namenlijst der rassen

Pillnitz Machinaal snoeien Hagelnetten Idem Biologische krieken Wijngaarden Medewerker Medewerker Afscheid Idem