26 juni 2013 · 00:27 · door Daantje

NAMUR

5 delen 45 beelden 0 reacties

Deel 1 van 5 · 26 juni 2013 · 00:27

NAMUR

Kleinzoon Jochen en zoon Peter zorgen voor Aleide, met haar beenbreuk zodat ik meekan.

Miel Kint en Jules Vandecasteele hadden, zoals in het verleden, de uitstap weer tot in de puntjes voorbereid. Jules had zelfs een bevriend koppel, Waals-Vlaams, als gidsen ingeschakeld. We kregen weer een knap info pakket met eigen brochure en duidelijk Plan de Namur.

De eerste halte betreft het geografisch middelpunt van België. Dit ligt in het dorp Nil-St.-Vincent van de gemeente Wallain in Waals- Brabant, niet zover van Gembloux, waar we stoppen in het hotel-restaurant “Les 3 Clés” voor koffie/thee en een croissant.

Dan gaat het verder naar Namen. Bij de samenvloeiing van Samber en Maas ligt het Waals Parlement. Dit “Hospice ST. Gilles” was tot 1965 een hospitaal. We worden er ontvangen door iemand van de public relations. Een zware jongen, MP, houdt toezicht. Hij begeleidt ons naar een van de 6 Commissiezalen voor de uiteenzetting en daarna naar de plenaire zaal. Hier geen halfrond, maar een langwerpige zaal.

We steken de straat over naar een parkje op de Grognon, de grom- of brombeer. Men heeft er een tijdsspiraal gecreëerd. Mij trof het plaatje dat Maria van Bourgondië in 1477 (nadat haar vader Karel de Stoute, datzelfde jaar gesneuveld was tijdens de slag bij Nancy) trouwde met Maximiliaan van Oostenrijk, de Oostenrijker en niet met de toekomstige koning van Frankrijk. Aldus vermeed zij dat wij ingelijfd werden bij Frankrijk. Haar zoon Filips de Schone werd de vader van Keizer Karel, geboren te Gent, 1500.

Het middagmaal hebben we in het hotel/restaurant “Les Tanneurs”, de leerlooiers, die hier vroeger gevestigd waren.

De namiddagwandeling zal ons door het grotendeels verkeersvrije Oud-Namen voeren. We passeren het “Théatre National”, komen voorbij een toren van 1388, in de 16^de eeuw verbouwd tot stadsbelfort.

We komen op de “Place aux Armes”, het belangrijkste plein van de stad voor festiviteiten. Daar trekt de slak, de mascotte van de trage Namenaar, de aandacht. ”We zijn niet lui maar traag”.

Rue de l’Ange en rue du Fer vormen samen de hoofdstraat van Namen. De winkelpanden maken niet direct een grote stadsindruk en de straten zijn allesbehalve proper.

De eerste kerk die we in het vizier krijgen is de St. Jan de Doperkerk bij de Place aux Légumes. Bovenaan staat het niet helemaal recht. Jules slaat een zijweg in om in het “Maison des Desserts” een doos “Biémutrés, typisch snoepje van Namen, aan te schaffen, voor straks op de bus.

De tweede kerk is de barokke St Loup – een heilige uit de streek van Bordeaux- gebouwd door de Jezuïeten. We passeren nog het Museum Félicien Rops, de naturalistische schilder-tekenaar, destijds op de index.

Op de Place St. Aubain is een tennistornooi gaande met oude sterren. St. Aubain is de kathedraal, de bisschopszetel van Namen, de vroegere plaats van aartsbisschop Leonard. De kerk werd gebouwd van 1710 tot 1780 in classistische stijl, volgend op de barok, met tongewelf en grote koepel op de viering, de kruising van middenbeuk en dwarsbeuk. Achteraan vielen mij de marmeren zuilen op.

We wandelen tot aan de Samber. Er meert juist een “Namourette” aan, een soort watertaxi. Tegenover de brug over de Samber ligt het grootseminarie van Namen.

Met de bus rijden we de citadel op, over het centrale plein tot het uitzichtpunt op de andere weg naar de citadel, maar niet geschikt voor bussen. Knap panorama. Zie de foto’s.

Met wat verplaatsen van een kraamauto lukt het terugdraaien met de bus.

De citadel beslaat een oppervlakte van 80 Ha en is aldus een van de grootste forten van Europa. Eronder ligt er een heel netwerk van gangen. Het fort was al in de tijd van Filips de Goede, hertog van Bourgondië (1430) een belangrijk bolwerk. Vauban, de militaire architect van Lodewijk XIV maakte er een echte citadel, kleine stad van.

We rijden naar de resten van de abdij Villers-la-Ville, in 1146 gesticht door Cisterciensermonniken van Clairvaux (Trappisten). Het werd een groot gebouwencomplex. De abdij bezat veel gronden, tot in het Antwerpse toe. De site bedraagt 15 ha met een abdijmuur van 1,5 km. De grote kerk werd opgetrokken in gotische stijl met het gewelf op 23 m hoogte. Een klein gedeelte is nog bewaard. Voor de rest indrukwekkende ruïnes.

Tijdens de Franse bezetting, na de revolutie werd de abdij verkocht als bouwmateriaal. Nu is het een beschermd gebied. Miel zoekt een doorgang naar de kruidentuinen. In een eerste bloeit de salie met blauwe bloemen. In de verdere tuin valt de forse groei van diverse kruiden op. De bezoekersgids over de abdijtuin zit bij de gekregen documentatie. Er rest geen tijd meer om hier lang stil te staan.

Na het bezoek genieten we nog van een drankje in het tegenover liggend café-restaurant “Le Moulin de l’Abbaye”, een vroegere watermolen op de Dijle. De meesten bestellen het streekbier “Triple de Villers”, gebrouwen te Melle! We waren toe aan een verfrissing op deze zomerse dag.

Op de terugreis kondigde voorzitter Lionel Vandenberghe voor volgend jaar de reis naar de Westhoek “achter het front van 14-18” aan.

FOTO’S

Middelpunt van België

Idem

Waals Parlement

Plenaire zaal Waals Parlement

Tijdsmonument op de Grognon

Maria van Bourgondië

Vleeshuis

Theater

Belfort