Eindelijk weer Kempische Pruimen

Toen we hier in 1962 aankwamen stonden er 2 pruimelaars aan de rand van de moestuin. Dus zeer goed bemest. Die zomer plukten we overvloedig pruimen. De smaak is vrij goed. Nogal wat jaren waren er geen vruchten wegens lentenachtvorsten tijdens de bloei.

Het is wat men noemt een landras dat zich voortzet met uitlopers. Ik heb er tientallen en tientallen uitgedeeld.

Ik gaf ze de naam ‘Kempische Pruim’.

De laatste paar decennia echter deden ze het niet meer, ook de jonge exemplaren. Steeds maar afstervende takken. Bacterieziekte? Honingzwam in de grond? Takmonilia? Of? Niet voldoende voedsel gehad?

Regelmatig vernam ik dat op andere plaatsen de mensen nog opgetogen waren over de lekkere pruimen. Ze hebben inderdaad een vrij lekkere smaak.

In een beschutte uithoek kon ik eindelijk weer wat pruimen rapen.

Het tweede ras op de foto’s is eveneens een landras. Ik kreeg een boompje van Wilfried en Simonne. De oorspronkelijke boom komt uit Keerbergen. Het is een zeer groeikrachtig ras en de smaak van de vruchten is zelfs nog iets beter dan deze van de Kempische pruim.

Het derde ras is een blauwe kerspruim (Prunus cerasifera), matig van smaak. Ik heb er betere; maar dit jaar waren ze zeer schaars. De eersten rijpen al in juli. Ze hebben een breed kleurenpalet: geel, rozig, rood, blauw, haast zwart en tweekleurige in meerdere schakeringen.

FOTO’S

Let op de grootte in vergelijking met een muntstuk van 2€.