11 oktober 2005 · 23:23 · door Daantje
REINETTE HERNAUT
0 beelden 1 reacties
Ik laat het fruit graag boomrijp worden. Dit wil zeggen dat er zich een kurklaagje begint te vormen op de inplant van de steel. De appelen komen gemakkelijker los. Enkele beginnen te vallen. Het is belangrijk dit in de gaten te houden en dadelijk met de pluk te beginnen. Binnen enkele weken volgt dan de eetrijpheid.
Een van de net geplukte rassen is de Reinette Hernaut. Ik heb het geluk gehad de Reinette Hernaut uit eerste hand te leren kennen.
Toen men in 1985 voor ’t eerst bomen kon aanschaffen van het enthout ter beschikking gesteld door de Landbouwfaculteit van Gembloux, reed ik naar de kwekerij Adams te Ruisbroek in het Pajottenland. De heer Adams raadde mij ook de Reinette Hernaut aan. Zijn vader had dit ras, - op het einde van de dertiger jaren door een zekere meneer Hernaut op het stort van Anderlecht gevonden, - verder gekweekt en verspreid in het Pajottenland. Daar gaf men hem de naam dubbele Speeckaert.
De gewone Speeckaert is middelmatig groot. Reinette Hernaut is een grote, donkergroene appel met een donkerrode blos. Het vlees is stevig, sappig, met een goede zoetzuur balans. Bij een frisse, natuurlijke bewaring behoudt hij zijn goede eetkwaliteiten zeker tot in maart. Ik vind het een van de beste winterappels.
Het ras is weinig gevoelig voor schurft. De boom behoudt een gave bladstand. Een tijdlang dacht ik dat de boom geen gebreken had.
Pas na zijn tiende jaar is mijn vrij grote boom op zaailing kankergevoelig geworden. Ik knip de meeste kankertakken weg.
Ik heb nog een tweede, minder grote boom van een enting die ik deed op een MM 106 onderstam. Dit meer dan vijftien jaar oude exemplaar toont echter nog geen kankeraantasting. De vruchten zijn nog mooier dan op de moederboom. Ik had dit jaar weer een goede oogst, in tegenstelling met veel andere, wel beurtjaargevoelige rassen.
Ik merk dat de womstekigheid nogal hoog ligt. In dat verband hebben we een opmerkenswaardige vaststelling gedaan. In de met pel gedroogde appelschijfjes, ontwikkelden zich appelmaden, uit eitjes nog in de nazomer afgezet op de vruchten!