DEEI 4

Het middageten was in restaurant “De Kaai”, in hangaar 26, naast het loodswezen, met zicht op de stroom. Hier staat ”Het Havenmeisje” naar Eugeen Van Mieghem.

Iemand van de medereizigers, die vroeger aan de haven werkte, wees ons op de oudste kraan, nog enig in haar soort, die destijds op stoom fungeerde.

Naast hangaar 27 staat een ander pak oude kranen, hefvermogen 3 ton. Vergelijk met de 800 ton van nu.

Volgende halte: de vroegere brandweerkazerne en het pomphuis noord, nu een chick restaurant. Boven de brandweerkazerne komt ook een grote, architecturale torenconstructie.

Wat verder stappen we uit bij het kerkje van Oosterweel, het enige restant van een dorp dat ooit meer dan 1000 zielen telde. Het ligt in een put, 4-5 m lager dan de opgespoten omgeving, voornamelijk ingenomen door petroleumraffinaderijen.

Vandaar naar Lillo-fort voor de overzet naar Doel. We wandelen door de smalle hoofdstraat . De cafe’s hebben veel te doen. Even een kijk in de kerk. Op de boot worden we letterlijk weggespoeld van de voorplecht door het hoog opspattende water.

Aan de overkant in Doel trekken de 170 m hoge koeltorens van de kerncentrale eerst de aandacht. De vele verlaten huizen geven een beklemmende sfeer, waaraan de vele gedichtenvellen aan de huizen maar weinig kunnen veranderen.

De op het einde van vorige eeuw nog voor 46 miljoen gerestaureerde kerk staat er intact bij. Om de maand is er nog een mis.

Ernaast worden we door een artiest verwelkomd bij het Rubenshuis, in 1610 gebouwd door Jan Brandt, de vader van van Isabella Brandt, de eerste vrouw van Rubens. Na de dood van de schilder in 1640 erfde zijn 2 de vrouw, Helène Fourment dit pand. Via haar tweede man, een de Bergeyck kwam dit huis in deze familie terecht. Graaf Charles de Bergeyck ijvert als erevoorzitter van de vzw Hooghuis nu mee voor de redding van dit monument.

Pas gisterenavond vernam de reisleiding dat de horicazaak in de molen op de Scheldedijk van Doel tijdelijk gesloten is en besloten zij dat de laatste pint in Emmadorp, in Nederland, aan het Verdronken Land van Saeftinghe, zou gedronken worden.

Weer een fantastische uitstap van het Davidsfonds Halle. Vorig jaar waren we in Luik. Voor volgend jaar staat Keulen op het programma.

FOTOMATERIAAL:

- Het opspattende water

- Doel: kerncentrale en molen

- straat

- Kerk

- Voor het Rubenshuis, artiest met Lionel

- Binnenzicht met Lia en Gust. De cellospeler houdt het al van gisterenavond uit.

- Het "Verdronken Land van Saeftinghe"

- Idem

- De laatste pint te Emmadorp