Onze Generatieboom
Vanmorgen heb ik eindelijk tijd gemaakt om op de generatieboom met 14 appelrassen, naar de 14 kleinderen, nog 3 rassen bij te enten.
Mijn gescheiden zoon Peter, zelf vader van twee kinderen heeft een tijd terug Marie, een weduwe met drie kinderen leren kennen en ze vormen een nieuw gezin. Haar kinderen zien we als onze nieuwe kleinkinderen.
De bovenste tak, een Princesse Noble, nog van Herwig Vereyken, leende zich er uitstekend voor: 4 takken. Een tak kon blijven staan om het ras te behouden. Een tak heb ik omgeënt met Ecolette, het door het Onderzoeksinstituut van Wageningen in Nederland ontwikkelde resistent ras, dat niet goed genoeg bevonden werd voor de commerciële teelt, maar voor de liefhebber hoogst interessant is: eerder grote, prachtig rode appelen met een vrij goede smaak en daarbij elk jaar rijk dragend. Als tweede ras heb ik er Reinette Marbrée opgezet.
De enten werden mij welwillend bezorgd door Michel Ponchaux, president van de afdeling Nord-Pas de Calais van de Croqueurs de Pommes, waarvan ik ook lid ben.
De vruchten spraken mij aan op de grote fruittentoonstelling (Europom, wordt om de 4-5 jaar in Vlaanderen gehouden; de andere jaren in een van de buurlanden) te Alden Biezen vorig jaar.
Op de derde tak heb ik Veurnse Reinette op geënt. Ik ben benieuwd naar de resultaten op mijn Kempische zandgrond. Als ze het evengoed zal doen als Reinette de Flandre, van de zware gronden in Frans Vlaanderen, zal ik zeer tevreden zijn.
Hoe die generatieboom tot stand is gekomen, is een heel verhaal.
Toen de kinderen nog klein waren hadden we melkgeiten. Ik zei altijd dat die dieren dezelfde intersse hadden als ik: ze snoepten zeer graag van de fruitboompjes, zij van de bast , ik van de vruchten! Niet dat we ze zo maar lieten doen, maar een jaar is lang en in één onbewaakt ogenblik kan er veel gebeuren. Dat maakte dat ik een zeer regelmatige klant was bij de boomkweker en mijn fruitkennis kon vergroten.
Eén boom was aan mijn aandacht ontsnapt. Na verloop van vele jaren kwamen er vruchten op, maar totaal niet te genieten.
Het was in het begin der tachtiger jaren en we waren in het Antwerpse net gestart met een groep fruitgeïnteresseerden. We wisselden o.a. enten uit. Tussen haakjes : toen ik Veltsecretaris was, heb ik precies 20 jaar naeen een entles georganizeerd met Leo Peeters, de laatste jaren aangevuld met Louis Eelen, die zich ontpopt tot entkunstenaar.
Ik had dus een prachtig ontwikkelde boom, een type VII onderstam, een type dat een gemiddeld hoge boom geeft en het zeer goed doet op zandgrond. Louis Mampaey van Viersel gebruikte die in de zestiger en zeventiger jaren nog voor de liefhebbers.
In de commerciële teelt is die onderstam al minstens een halve eeuw verlaten omdat men daar bomen nodig heeft die zwak groeien. Een zwak groeiende onderstam is bijvoorbeeld Type IX of de laatste tijd nog minder sterk groeiende onderstammen.
De eerste maal zette ik er 12 enten op, en een tijdje nadien nog een ent van een zaailing, verwant met sterappel, van de Oude Landen, het kazerneterrein te Ekeren, gekregen van Piet Neelen, de voedstervader van het Veltterrein De Heuvels te Stabroek.
Die boom werd onze generatieboom.
Toen er nog een 14 de kleinkind geboren werd heb ik de topscheut afgezaagd en er een Engelse bewaarappel voor de keuken: Dumelow’s Seedling opgeënt. Vorig jaar kon ik al de eerste vruchten oogsten. Deze ent kreeg ik van Howard Stringer, een nu 83 jarige fruitspecialist uit Surrey, Engeland.
Ik had hem leren kennen op de fruitreizen naar Engeland met de Nationale Boomgaarden Stichting. Voordien had ik hem al eens gesproken op een vorige Europom te Alden Biezen, waar hij de stand van de Friends of Brogdale verzorgde. Howard is mijn voorbeeld. Begin februari zijn we nog bij hem thuis geweest in Engeland. Zowel hij als zijn even oude vrouw verkeren nog in goede gezondheid en zijn nog sterk geïnteresserd.
Hij heeft zijn bomen meer naar zijn hand gezet. Dit wil zeggen hij heeft er de toppen uitgezaagd, zodat hij niet te hoog in de bomen moet klimmen, want dat is gevaarlijker als je bejaard wordt. Hij is in de eerste plaats een kersenspecialist.
Zelf ben ik nog maar zeventig. Aldus hoop ik nog op een aantal goede jaren.
Dat is ook wel nodig om een tuin van 1 Ha met zo’n rijkdom aan vruchtensoorten en rassen min of meer te onderhouden. Ik zeg “ Ik doe het als amusement, maar ik moet er toch soms hard voor werken”. De entingen die tot leven waren gekomen hebben wellicht een nekslag gehad van de laatste vorst. Ze waren nog niet sterk genoeg om het uitdrogend effect van de laatste vorst te doorstaan. Volgend jaar proberen we het opnieuw. Ze stonden ook het meest open en bloot. Op meer beschutte plaatsen doen de entingen het wel.
Een van de
eerste blogs die ik vorig jaar schreef ging over onze generatieboom. (13 april
2005)
Voor de drie bijkomende
kleinkinderen had ik naast deze van de vroegere 14, 3 rassen bijgeënt.
Uiteindelijk was enkel de Veurnse Reinette gegroeid.
Dit jaar de mislukte takken wat
bijgezaagd en opnieuw enten geplaatst. Hoera! Ze zijn aan het groeien en vormen al blaadjes.
Praktisch alle kroonentingen zijn
dit jaar gelukt.
Eerst het koude, droge weer van
eind maart, en daarna de zeer droge en warme periode van begin april deden de verbeterde plakentingen van mijn goede
vriend Louis mislukken.
Mijn kroonentingen hadden maar enkele dagen het te warme weer van eind april- begin mei te verdragen. Ze hadden het veel meer naar hun zin tijdens
de koude, natte meidagen!
De generatieboom hangt
dit jaar zeer vol. Alle 14 dragende rassen hebben veel vruchten.
Generatieboom net gespaard.
Zie blog van 8/6/2006 Vorig jaar is de Melba die onderaan en te veel in de schaduw stond bezweken.
Ik heb als nr 17 Jan Steen bijgeënt. De vraag is nu zullen de kroonentingen van dit jaar de zonneaanval overleven?
Vandaag halen we 29 ° C!
Volgens Ukkel de warmste 15 april sinds het begin van hun waarnemingen in 1833
Generatieboom weer compleet
Vorig jaar is een tak helemaal
onderaan in de boom afgestorven. Aldus verdween het ras Melba, een van de zachtste appels en toch een niet onaardige smaak,
een appel voor tandeloze senioren! Deze tak was in de loop der jaren helemaal
in de verdrukking gekomen.
De top van de vondeling in de Oude Landen (Luchtbal) heb ik afgezaagd. De
vondeling op het vroegere oefenterrein is volgens Piet Neelen, van wie ik de
ent kreeg, een kruising met Sterappel. Ik heb er als nr 17 Jan Steen opgeënt, ook een kruising met sterappel; nu met Cox’s
Orange pippin, verwezenlijkt rond 1950 door het IVT te Wageningen (Ned.).
Meer over
onze generatieboom kunt u vinden in de blogs van 8/6/2006 en 13/04/2005
De generatieboom draagt dit jaar zo sterk dat ik heb moeten stutten. Je
moet er onderdoor om naar een gedeelte van de tuin te gaan en het telkens
bukken vond ik er te veel aan. Op deze boom heb ik 17 rassen geënt naar de 17
kleinkinderen. Veertien rassen hangen sterk beladen. Drie zijn nog te jong. Het ras met de opvallend gezonde bladeren is de Wintercitroen. Boven de staak op de eerste foto is een tot nog toe ongedetermineerd ras te zien. Beiden komen uit de tuin van de familie Lagrou uit Kortemark.
