NAAR KENT

Naar twee interessante Tuinen in Kent

Yalding Organic Gardens en Brogdale

Howard Stringer en zijn vrouw Elisabeth

Zaterdag 22 september met een volle bus met vooral Veltleden uit de 5 Provincies, waaronder een groot deel bestuursmensen, inbegrepen de directeur van Velt, naar Engeland. We hadden ook een vreemde eend in de bijt, maar een interessante, zoals later zou blijken.

Om 11 A.M. in Yalding Organic Gardens (Maidstone) aangekomen, hadden we nog wat tijd voor een eerste verkenning. De groei van de fruitbomen voldoet voor mij niet waar ze in het propere gazon staan. Rond de stam is een vierkantje van een halve meter op een halve meter uitgestoken, geen spoor van toediening van compost of stalmest. Alles clean.

In het achterste gedeelte is er wel mulching rond de stammen.

Yalding heeft wel een boeiende, overdekte (klein)fruittuin. Hier wel een dikke mulchlaag. Prachtig fruit.

Na de stevige ploughman's lunch volgde de verkenning met gids. Er is steeds zoveel te zien dat anderhalf uur rondgang steeds uitloopt, maar ook in Brogdale (Faversham) wachten de gidsen.

Onze oude fruitvriend Howard Stringer en zijn vrouw Elisabeth staan ons al op te wachten. Beiden zijn 84 en nog steeds actief bij de Friends of Brogdale. Howard is vorig jaar goed hersteld van zijn 2 de hartinfarct en operatie. De lange autorit van Woking in Surrey (onder Groot Londen) moet wel geregeld onderbroken worden door een rustpauze.

Eerst bezoeken we het perenperceel. De mooie peer Highland nodigt uit tot proeven. Begint al te smaken.

We zien nog tientallen peren.

De Concorde heeft hier een meer groene kleur. Bij mij en ook bij Christof in Schoten is er meer roestkleur.

Deze peer is een Engelse kruising tussen Doyenné du Comice en Conference (ook een Engelse peer) van 1977. Plukken eind september en bij natuurlijke bewaring te genieten tot begin november (net als de Conference). Het vlees is bleekgeel, zoet, sappig, smeltend, boterig, fijn van textuur met een aangename, milde smaak.

Ik zie al uit naar het werk over peren van Joan Morgan, de schrijfster van het (New)Book of Apples, waarin de meer dan 2000 appels van Brogdale beschreven staan.

Veel appelen werden geproefd.

Howard maakte ons attent hoe de zaailingen van Cox kleine vruchten geven. Cox is ook al niet zo'n grote vrucht. Ook in Engeland heeft dit ras meer afgedaan. De zoete appels als de Galamutanten worden populair.

Voor de mensen die hier een eerste maal komen is het steeds een overweldigende beleving zoveel vruchten, verschillend in kleur, vorm grootte en smaak te zien. Doch steeds blijft er iets nieuws te ontdekken. De rassen zijn telkens in 2 exemplaren aangeplant. Bij de appelen alleen al zijn dat 2300 rassen!

De tijd was weer veel te kort, want de cream tea / koffie met scones + boter, room en jam wachtte! Een lekkere, Engelse attractie!

Voor het vertrek hield Howard er aan voor de groep iets over de toekomst van Brogdale te vertellen; want er zijn serieuze veranderingen op til.

Er waren vijf kandidaten om de collecties van de staat over te nemen, mits te voldoen aan een aantal voorwaarden, doch geen enkele kandidaat voldeed bij de eerste bieding. Daarom werd een tweede ronde geopend. Het nieuw bod moest gisteren 21 september binnen zijn.

De bekendmaking zou voor november zijn.

Op de weg terug rijden we door het golvende landschap van de North Downs, de heuvelrug die tot onder Groot Londen doorloopt. Hierop ligt de 225 km lange wandelweg, de Pilgrims Way, die zijn naam kreeg door de Middeleeuwse pelgrims naar het graf van Thomas Becket, de in 1170 vermoorde aartsbisschop van Canterbury. De wonderen bij zijn graf lieten niet lang op zich wachten en een nieuw bedevaartsoord was geboren.

Te Folkestone konden we zo op de trein rijden, een serieuze tijdsbesparing. Op 35 minuten is men aan de andere kant.

Op de bus in de Shuttle kon Albert Gijs van Assenede (Tel 091 344 906) zijn boeiend verhaal doen. Gewoonlijk gaat hij met de vaste plantenkwekers naar Engeland.

Maar hij is ook al 50 jaar fruitliefhebber. Hij haalt zijn doos met vruchten boven. Hij heeft 2 eigen perenzaailingen op eigen wortel, bomen van een 6 tal meter. Hij zit op zware Poldergrond. De vruchten zien er alvast goed uit. Er zitten ook enkele peren Géneral Leclercq tussen. Maar vooral de reuzengrote Mutsu's vallen op. Mutsu is een Japanse kruising met Golden. Hij heeft ook Golden bij. Ik gaf als commentaar dat een liefhebber geen Golden Delicious moet planten, overdreven schurftgevoelig. Mutsu is ten dele in hetzelfde bedje ziek,

maar gezien de grotere maat zijn de vruchten ondanks de vele schurftplekken nog goed te genieten. Dit jaar vormt echter bij mij de grote uitzondering: allemaal gave vruchten, die ook een stuk groter worden. Ik wacht nog even met plukken. Bewaart tot februari. Lekkere winterappel. Het ras is triploïd en vergt bestuivers.

Albert spuit zijn fruit met scheikundige middelen. Vandaar de vreemde eend, - waarop ik bij 't begin doelde - tussen de biomensen. Zijn bijdrage werd door iedereen gesmaakt.

Ik zou wel eens willen weten hoe zijn peren het zouden doen zonder spuiten. Zijn ze dan nog zo aanlokkelijk? De goede smaak blijft alvast dezelfde, schurftplekjes of niet.