Mark Rothko

(1903 – 1970)

Voor Mark Rothko worden we gegidst door Eva Lefever, kinsthistorica. Rothko, komt als tienjarige met het gezin uit Letland naar de V.S. Als kunstenaar evolueert hij van een soort fauvistisch realisme en een zeer eigen vorm van surrealisme naar het abstracte. Het worden zeer grote doeken in een paar felle tinten die later vrij somber worden.

De kleurvelden bij Rothko, opgebouwd uit zinderende verflagen, zijn van een ongekende intensiteit en verbeelden universele gevoelens als angst, extase, tragiek en euforie. De interactie met de bezoeker was voor Rothko van groot belang. Een overweldigende emotionele ervaring, voor zowel de kunstenaar als het publiek was voor hem de sublieme vorm van inspiratie, een aan het religieuze grenzend gevoel. ‘Mensen staan voor mijn schilderijen te huilen, omdat ze dezelfde spirituele ervaring hebben als ik had, toen ik het schilderde’.

De tentoonstelling sloot op1 maart met 266.000 bezoekers, een record.

FOTO’S

Hier de zaal met zowel Rothko als Mondriaan

Rotko wou enkel alleen tentoongesteld worden. Hier is echter een speciale zaal met Rotko en Mondriaan, beiden met hun allerlaatste werken. Met als apotheose Mondriaans onvoltooid gebleven Victory Boogie Woogie (1944), naast een knalrood, al dan niet afgemaakt doek dat in Rothko's atelier stond toen hij zelfmoord pleegde (1970). Een paar oudere werken van beide kunstenaars tonen verwantschap.

Vervolg zaal met de vergelijking Rothko-Mondriaan.

Foto 9 geeft een idee van de Rothko Chapel. In 1964 werd Rothko door het echtpaar John en Dominique de Menil, kunstverzamelaars in Houston gevraagd, een door hen te bouwen kapel vorm te geven. Dit resulteerde in een groep van veertien schilderijen speciaal gemaakt voor de meditatieve ruimte. Hij werkte nauw samen aan de plannen met de oorspronkelijke architect Philip Johnson. Hij voltooide het gebouw vervolgens met Houston architecten Howard Barnstone en Eugene Aubry. De kapel werd in 1971 na de dood van Rothko als spiritueel centrum ingewijd.