In Memoriam Howard Stringer

Zijn dochter Alison laat weten dat Howard vorige vrijdag 25/2 in zijn slaap overleden is. Hij was in januari 89 geworden. Vorige woensdag brachten we hem nog een bezoek en hadden de gevraagde Rode Boskoop mee. Konijnen hadden zijn vorige vernield. Hij had voor mij de nieuwste, Schotse zwarte bes Big Ben bemachtigd, een geschenk dat mij heel veel plezier doet en blijvend aan hem zal herinneren. Zij hadden het deze keer veel meer over hun kinderen en kleinkinderen. Er werden foto’s getoond, o.a. van bezoeken aan hun zoon in Frankrijk. Alison vermeldt dat hij de donderdagnamiddag nog gespeeld had met zijn “great granddaughter” (achterkleindochter). Ik heb Howard een eerste maal ontmoet op de Europom te Alden Biezen in 1995. Hij bemande er toen de stand van Brogdale. Veel beter heb ik hem en Elisabeth leren kennen op de eerste reis van de Nationale Boomgaardenstichting naar Engeland in 1997, geleid door Jean-Pierre Billen en Fons Houben. Howard vertelde dat hij zijn legerdienst kort na de oorlog doorbracht in Antwerpen. Als ingenieur had hij toezicht op de communicatie (telefoon). Terug in Engeland heeft hij nog 1 jaar Nederlands gestudeerd. Er werd maar 1 jaar ingericht. Hij deed dit om Nederlandstalige fruitboeken te kunnen lezen. Pomologia, het tijdschrift van de NBS las hij grondig. Ik stuurde hem ooit een van mijn teksten en hij vroeg mij meer uitleg betreffende 3 woorden. Hij vond ze niet in het woordenboek. Het bleken Zuid Nederlandse of dialectwoorden! Hij is een paar keer naar België op bezoek gekomen, een eerste maal naar de Europom in Sint Pieters Leeuw. Hij logeerde bij ons. Vincent Turkelboom leerde hem de overheerlijke biologische serredruiven van Overijse kennen en we gingen samen naar Peter Bauwens, ook een goede bekende van Howard. Een tweede maal kwam hij op uitnodiging van Jean-Pierre Billen en bezochten we o.a. de Keiselboomgaard te Diepenbeek met Erno Eersels en het Centre de Recherche Agronomiques te Gemboux onder leiding van Marc Lateur. Howard en Elisabeth waren de eregasten op de laatste weekreis die ik 10 jaar terug met Velt in 2002 inrichtte naar de Cotswolds en Cornwall. We bezochten Hygrove, de tuin van prins Charles en Ryton, het hoofdkwartier van Garden Organic (de Engelse Velt) en in Cornwall het pas geopende Eden en de Lost Gardens of Heligan. Ik herinner mij een anekdote tijdens de heuvelwandeling in de Cotswolds te Upper – en Lower Slaughter. Hij vond het erg zwaar, maar onderweg vonden we een gelegenheid voor een afternoon tea en zij kikkerden helemaal op. Elk jaar gingen we bij Howard op bezoek en werden er enten uitgewisseld. Hij toonde mij ooit fier foto’s van zijn eerste Otava’s van enten die ik hem gaf. Van hem leerde ik de fijne winterappel Sturmer Pippin kennen. Via hem werd ik lid van de Friends of Brogdale en leerde meerdere fruitmensen kennen o.a. Eckart Brandt, de man die de 700 oude rassen uit de Elbestreek nieuw leven inblies. Elisabeth, zijn vrouw, eveneens 89 stamt uit Hamburg. Howard was een van de eminente leden van de Fruitgroep van de Royal Horticultural Society. De groep telt slechts ongeveer 200 leden. Als je dit aantal vergelijkt met de 300.000 leden van de RHS, besef je maar al te goed dat echte fruitliefhebbers maar een zeldzaam ras zijn! Jarenlang had hij op Wisley en te Brogdale zijn zitdagen om de vragen betreffende fruit te beantwoorden. Howard en Elisabeth hadden naast de fruittuin ook een interessante moestuin. Ze waren al ruim in de tachtig toen ze er mee stopten. In die tijd halveerde Howard zijn fruitbomen. Te gevaarlijk om nog op een ladder te kruipen. Hij was ook een kersen kenner-specialist. Voor hem bracht ik destijds de eerste Gisela 5 onderstammen mee. Op Colt werden ze te groot om met net te overtrekken. Van kersen gesproken. We hadden het genoegen met hem en de Friends de kersendag te Brogdale mee te maken. We proefden toen heel wat van de 350 kersenrassen. En wat mij toen het meest trof: elke kers smaakte, natuurlijk in gradaties. Iets wat je van appelen en peren beslist niet kunt zeggen. De laatste jaren was hij moeilijker te been, maar dit belette niet dat hij praktisch altijd aanwezig was op de bijeenkomsten in Brogdale. Een vijftal jaar terug was hij een tweede maal geopereerd aan zijn hart. Toch had hij er aan gehouden aanwezig te zijn op onze busreis naar Brogdale en sprak de medereizigers toe over de nieuwe wendingen die er voor Brogdale aankwamen. Later vertelde hij dat de terugrit met eigen wagen zeer lastig was geweest met een viertal noodzakelijke rustpauzes onderweg. Hij en Elisabeth kwamen maar tegen middernacht thuis, de tijd dat wij thuis waren in België. Howard met zijn geweldige fruitkennis en blijvende weetgierigheid was en is voor mij een lichtend voorbeeld. Ik draag in mij een dankbare herinnering aan hem mee. FOTO’S Met Velt in Engeland 2007 Na de Europom te Wisley in 2010 gingen we samen met de Friese fruitvrienden eten in een pub te Send, hun woonplaats (Woking, Surrey). Howard en Elisabeth Met Nynke en Jet Ook Aleide en ik waren er bij. Met Frits Doornenbal Met Nynke Zijlstra Idem Luisterend naar Howard De niet te missen thee.