Bezoek Colruyt, rondrit in het Pajottenland en Bezoek Geuzebrouwerij Boon

KVLV Schilde had het initiatief genomen samen met Halle en meteen waren er meer mannelijke deelnemers.

Colruyt is nog steeds een Vlaams en familiaal bedrijf; nu derde generatie.

Het bezoek start aan de noordkant met wandeling in de grote diepvriezer aan – 26 °. Daar het niet waait is de kou best ‘tijdelijk’ te verdragen. Hier werken enkel jonge vrijwilligers. Als brildrager zie je geen steek meer als je terug buiten komt, door de beslagen bril.

Bij Colruyt is alles tot in de puntjes geregeld met een computercode van bij het binnenkomen van de waren, die meteen naar de juiste opslagplaats gaan. Er wordt duchtig rondgereden met diepvries – en koelingkarretjes en andere.

Vlees wordt in eigen ateliers versneden en verpakt. Idem met kaas. We zagen het vernetten van zuiderse vruchten en het op schaaltjes verpakken van appelen. Er waren een paar Ali Baba’s aan ’t werk: niet alleen de haren krijgen een netje maar ook de baard.

Het meest indruk maken de zes robots die dag en nacht, onvermoeibaar werken en de vroegere 70 magazijniers foutloos vervangen. De installatie werd in eigen beheer ontworpen en gebouwd en verliep vlotter dan verwacht. Enerzijds krijgen ze de waren aan en zetten die per winkelpunt. Bij bestellingen worden de goederen robotmatig opgepikt en naar de verzending gerold en verder naar de vele tientallen laadpunten van de vrachtwagens. Als ik het goed onthouden heb rijden er een 300 tal per dag. ’s Morgens op de veiling gekocht, nog dezelfde dag in de winkel. De huiscomputer weet hoeveel er overal verkocht is en zorgt meteen voor nieuwe bevoorrading.

“De laagste prijs” Hiervoor pluizen 200 medewerkers vele reclamefolders uit en gaan de prijzen bij de concurrentie noteren en hebben ze de hulp van prijsbewuste consumenten.

Op diverse plaatsen wordt nog flink bijgebouwd. Een grote windmolen zorgt gedeeltelijk voor eigen energie en waar mogelijk worden zonnepanelen geïnstalleerd.

Colruyt heeft de wind in de zeilen. In 2010 meer dan 3.000 aanwervingen.

Het werd een avontuurlijke zoektocht naar het restaurant “Alsput”. Iemand van de zaak kwam ons voorrijden langs weggetjes , incluis de holle weg, juist breed genoeg voor de bus. Het hotel-restaurant ligt immers aan de Alsputweg-Hollestraat, 108.

Mijn flesje oude geuze Moriau smaakte uitstekend bij vlees van wit-blauw rund. Haast om dit flesje (37,5 cl) te drinken is er niet bij: fenomenaal houdbaar tot 2029!

Met gids maakten we een toffe rondrit in het spoor van Witse door het golvend landschap rond Halle. Let op de landschapsfoto met de boom van Witse. Er waren punten van herkenning met een vroegere uitstap en het kerkje van St Anna-Pede op de Breughelschilderij van de blinden die elkaar leiden en in de beek vallen.

Het eindpunt was de geuzebrouwerij Boon te Lembeek.

Na het brouwproces komt het vocht in een open bak waarbij het natuurlijk geënt wordt met de gisten Brettanomyces bruxellensis en de Brettanomyces lambicus, schimmels die enkel in het Pajottenland (en Brussel) aangetroffen worden.

De lambiek rijpt dan 1 tot 3 jaar op grote vaten van zo’n 7000 liter, om tenslotte onder de beschermde naam “Oude geuze” gebotteld te worden. Oude geuze om deze te onderscheiden van de commerciële, zoete namaak.